Alweer 23 jaar geleden. Eerste werkopdracht als external auditor voor de UNO – controle van de rekeningen van de Economische Commissie voor Latijns Amerika en de Caraïben (ECLAC). Mexico-City: smog, zwarte dampen die ’s ochtends tot op 2 meter boven het wegdek blijven hangen, grote gaten in de stoepen, Coronabier, zware bronchitus, 40° koorts, ik hoest mijn longen uit. Chapultepec Park, fruitsapstalletjes, zwarte zwanen en redenaars zoals in Hyde Park. Beelden van Tlaloc de god van het water in al zijn vormen, en dan vooral van de regen en het bloed. De Zocalo waar het leger de vlag strijkt. De metro van Mexico Stad met het perron voor de vrouwen, dezelfde metro waar de grote baas van ECLAC nog nooit gebruik van had durven maken wegens te gevaarlijk. Ik had van dergelijke fobieën geen last.

De briefschrijvers op de Plaza de Santo Domingo, de vuilnismannen en de schoenpoetsers, de drukkers… De Plaza de la tres culturas. De schitterend beschilderde muur van de universiteitsbibliotheek en daarnaast de ongelofelijke muurschilderingen van Diego Rivera …

En dan de diverse pyramides – die van Teotihuacan en de kleintjes van Xochicalco – en de vulkaan Popocatepetl, met herinneringen aan “Under the Volcano” en “Mezcal, said the Consul”, iets wat ik ook heb gekocht, uiteraard mét worm, wat dacht je! De passiespelen van Ixtapalapa (we waren er in de paastijd), de vrouwtjes die tortilla’s maakten…

Ik ben er sindsdien nooit meer terug geweest, maar Mexico staat wel nog steeds op mijn reislijstje.

De kwaliteit van de foto’s is niet meer al te best – ze werden ingescand nadat de kleuren al verflenst waren.