Port of Spain = Port of Pain!

Na Mexico City de tweede UNO-opdracht (controle ECLAC en FAO), maar het verblijf op dat exotische eiland viel erg tegen. Trinidad is vooral bekend om de carnavalsfeesten, maar die waren al voorbij toen wij er kwamen. In feite waren er geen toeristen meer te bespeuren en dus vielen wij des te meer op. We kregen af te rekenen met het racisme van de plaatselijke bevolking. Ik werd uitgescholden voor white bitch, aan de bushalte werden we bijna beroofd, op een gegeven ogenblik werden we bedreigd omdat we Nederlands spraken wat voor Zuid-Afrikaans werd aangezien (het apartheidsregime bestond nog…).

Port of Pain bestond destijds uit één hoofdstraat, waar de bioscoop nog “Gejaagd door de wind” draaide. Verder veel Amerikaanse bochtketens: KFC, Mac Donalds… Het duurde één week voor we een redelijk Creools restaurantje hadden gevonden. Er was absoluut niets te doen op dat eiland. Ja, we zijn naar Pitch Lake geweest en we hebben een tocht door het oerwoud gemaakt, maar het was allemaal niet van harte. De baas van FAO was bovendien een arrogante Engelsman die ons liever zag gaan dan komen. Mijn collega’s liepen iedere dag rondjes in Savannah Park en ik zakte in de vissenkom (het zwembadje van 10 meter van het hotel).

Het enige goede dat we daar gedaan hebben was een trip naar Tobago, hoewel … we waren alle drie zo verbrand dat we na enige dagen vervelden als slangen!

Het hotel was overigens het tweede beste van het eiland (het beste konden we niet betalen), maar het was overspoeld door kakkerlakken. Ze zaten zelfs in het schoon ondergoed dat ik iedere avond klaar legde. De badkamer was ervan vergeven. En geen kleine beestjes hè, nee van de grote sappige die kraken als je ze dood trapt.

Ik heb nog wat oude foto’s … ‘t ziet er nu zelfs nog beter uit dan het was. Een afknapper van jawelste! Kijk maar even onder “Verre Reizen” op de paginabalk bovenaan.