De dag erna was aan Hirsau en Calw gewijd. In Hirsau bezochten we eerst de Aureliuskerk, die teruggaat tot 1070.

Daarna bezochten we het voormalige benedictijnerklooster Hirsau, dat een tijdlang een van de bekendste abdijen in Europa was. De ruïnes getuigen vandaag van haar vergane glorie. De abdij is gesticht in 830, beleefde jaren van voorspoed maar raakte daarna in verval.

Aan het eind van de 11de eeuw werd ze heropgebouwd. Het monnikenleven werd hervormd en volgde voortaan de regel van Cluny. Hirsau werd een belangrijk centrum voor de hervorming van het monnikenwezen in Duitsland. In het zog van de Reformatie werd de abdij in 1558 geseculariseerd. Reeds in 1692 was ze in een ruïne herschapen.

De ruïnes van het abdijcomplex in Hirsau bestaan uit overblijfselen uit verschillende periodes: de goedbewaarde romaanse basilica (ooit de grootste romaanse kerk in het zuidwesten van Duitsland), het gotische klooster, de laatgotische Mariakapel en de ruïne van een renaissancekasteel [bron: Schoolweb].

Te voet gingen we vervolgens naar Calw, dat een paar kilometers verder ligt. Onderweg kwamen we een leuk beeldje tegen.

Het was een rustige en aangename tocht.

Calw noemt zich de “stad van Hermann-Hesse”, als eerbetoon aan haar beroemdste inwoner. Het is een typisch stadje met smalle straatjes en steegjes, met vakwerkhuizen, monumenten en talrijke musea.

Natuurlijk begonnen we met het Hermann-Hesse-Museum, we slenterden door de historische binnenstad en bewonderden de Nagoldbrug – op de middenpijler ervan is in de 14e eeuw de gotische brugkapel St. Nikolaus gebouwd. Vervolgens met de trein terug. Het stationnetje telde juist één spoor!!!