In Antwerpen op 30 maart 2009 om 6u30 de TGV pakken en om 8u30 al in Parijs zijn. Heerlijk is dat. Het was meer dan 10 jaar geleden dat ik er nog geweest was, maar ik voelde me er onmiddellijk terug thuis.

De kapstok om naar Parijs te gaan was een tentoonstelling over de Chirico

‘Pittura Metafisicia’: de werkelijkheid heeft een diepere dimensie die buiten het direct waarneembare ligt en de mens is daarin een betrekkelijk willoos wezen dat door krachten buiten hemzelf wordt gemanipuleerd.  De Chirico schildert droomwerelden van leegte en stilte, met beklemmende schaduwen waarin dagdagelijkse voorwerpen voor een vervreemdend effect zorgen. Deze mooie en erg complete overzichtstentoonstelling was te zien in het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris.

Het obligate torentje, gefotografeerd achter het museum.

Krek een jaar geleden lag ik in een coma en had men mij al opgegeven. Een mooie gelegenheid om de catacomben te bezoeken.  Het totale tunnelstelsel is meer dan 300 km lang, en er liggen resten van ongeveer zes miljoen Parijzenaars.

Oorspronkelijk waren dit kalksteengroeven, en vanaf 1786 tot ver in de 19e eeuw is een deel ervan gebruikt als depot om de beenderen van de overvolle kerkhoven in onder te brengen. Gedurende de Tweede Wereldoorlog werd een deel van het gangenstelsel gebruikt door het verzet.

Tegenwoordig kan het publiek een 1,7 km lang gedeelte van de catacomben bezoeken. Na een afdaling van 25 m trappen wandelt de bezoeker langs de keurig gestapelde beenderen en schedels van miljoenen Parijzenaars, gerangschikt per kerkhof waar de beenderen vandaan komen en jaar waarin ze in de catacombes gedeponeerd zijn (met dank aan Wikipedia).

Deze foto is met flash genomen, de groenige hierboven zonder flash.

En overal vermanende woorden …

Om uit het gangenstelsel te raken moesten we een steile wenteltrap met 87 treden op. Ik had bijna geen adem meer, maar ben wel in lachen uitgebarsten toen ik boven het mooie, hartvriendelijke apparaat zag, met wat botten en doodshoofden ernaast. Die knekels waren ongetwijfeld uit de rugzakken van hebzuchtige toeristen gehaald en tijdelijk op het tafeltje gelegd om later weer bij de hoop te worden gegooid. De veiligheidsmensen hebben dus ongewild een schitterend effect bekomen.

Omdat we toch in de stemming waren hebben we ook nog het kerkhof van Montparnasse bezocht, waar onder meer Sartre en de Beauvoir terug te vinden zijn. Het graf van Becket hebben we niet kunnen vinden.

Ecoute, van de hand van Henri de Miller uit 1986, ligt fotogeniek voor de Eglise Saint-Eustache (1532 – 1632).

Op mijn aandringen bezochten we het Institut du Monde Arabe. De zuidzijde van het bouwwerk is bekleed met stalen diafragma’s die automatisch openen en sluiten, al naargelang de sterkte van het invallende licht. Er heersen draconische veiligheidsmaatregelen (dezelfde die in een luchthaven worden toegepast) en Pee, die met een breukband rondhuppelde, piepte langs alle kanten.

Uitzicht vanop het dak van het instituut. Ik kwam er vooral voor de schitterende boekenwinkel waar je nu eens echt alles i.v.m. de Arabische cultuur kunt vinden.

Pee amuseerde zich met de boekenstalletjes langs de Seine. We hebben beslist eens voor een langere periode terug te gaan en dan weer hetzelfde hotel (of iets gelijkaardigs) te bestellen: we hadden een appartement bestaande uit twee slaapkamers, keuken, zit- en eetkamer en uiteraard halletje, wc en bad; met alles erop en eraan. Heel ruim, mooi en goed!