Met de fiets, de trein, te voet en soms met het vliegtuig…

Van Traunstein naar Berchtesgaden, een traject van 58 km. We fietsen eerst 15 km tot Teisendorf, een aangenaam en niet al te moeilijk stuk. In een bos komen we een koppel tegen dat van Berchtesgaden komt en ons waarschuwt voor het afgrijselijk steil stuk dat er voor Berchtesgaden zit aan te komen. Maar dat weten we al.

Van Teisendorf tot Bad Reichenhall is zo’n 20 km. Nog steeds heel aangenaam om te fietsen.

Höglwörth Stiftskirche St. Peter und Paul.

In Piding zijn Schloss Staufeneck en de Rokokokirche Maria Geburt interessante blikvangers. In de kerk raken we echter niet verder dan een traliehek.

Bad Reichenhall heeft drie interessante kerken: de St. Zeno Kirche, de Aegidikirche en de St. Nikolauskirche. Ook het Salzmuseum in de “Alten Saline” is het bekijken waard. We hebben tijdens een andere tocht al een dag in dit stadje verbleven en beperken ons dus tot een snack. Straks wacht ons immers de verschrikkelijke stijging!

Bad Reichenhall – hoofdstraat

Bad Reichenhall – ik word bediend…

De stijging is inderdaad vreselijk en wordt zuchtend en kreunend grotendeels te voet afgelegd. 16% over een quasi onbegaanbaar bospad, de fiets voor je uitduwend – geen tijd voor foto’s, enkel voor kommer & kwel, en kattengejammer…

Dit landschap is onze beloning.

Berchtesgaden: slot

Berchtesgaden: “foute” muurschilderingen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het stadje een belangrijke plaats in Duitsland: op de Obersalzberg, vlakbij Berchtesgaden, woonden Hitler en andere hoge Nazi’s.

Berchtesgaden: Een Christus met spinnewebben

Centrum Berchtesgaden

Berchtesgaden van buitenaf bezien. Het is gelegen is in het dal van de Berchtesgadener Ache en wordt omgeven  door hoge bergen. De bekendste berg is de Watzmann; omdat deze berg bestaat uit één hoge top en een aantal lagere wordt er gesproken over Watzmann mit Frau und Kindern. Het gebied waar Berchtesgaden in ligt wordt aan drie kanten begrensd door Oostenrijk.

Vreselijk eten: vettig vlees en een Knödel. Hij liever dan ik!

De kamer in het hotel leek nergens op en bezorgde me een aanval van “sjachernien”: een verlopen vertrek aan de achterkant, boven een steeg. De slechtste, tot nu toe.

En de dag daarop bereikten we eindelijk de Königssee, het eindpunt van onze tocht. We moesten een bootje nemen vanuit Schönau am Königssee.

Qua toerisme leek het daar verdacht veel op Titisee – niet te doen, dus.  Overal toeristen en overal kraampjes met rotzooi.

Maar wel een mooi landschap. Het Duitse verkeersbureau zegt hierover: “De bedevaartkerk met zijn rode koepeldaken staat voor het indrukwekkende decor van de berg Watzmann. Omgeven door het smaragdgroene water van de Königssee heeft hij sinds de romantiek tal van landschapsschilders geïnspireerd.”

St. Barthelomä

Als in een prentenboek ligt de bedevaartkerk voor het bergpanorama van de Watzmann op een landtong in de smaragdgroene Königssee. Wanneer de stuurman tijdens de overtocht op zijn trompet blaast, klinkt de wereldberoemde echo van de Königssee – verder heerst hier een heerlijke rust. Rode koepeldaken en uivormige torenkoepels sieren de buitenkant, het interieur van de barokke kerk is een weerspiegeling van de Salzburger Dom. Hier heeft men een prachtig uitzicht op de oostelijke helling van de Watzmann.

’s Avonds bekeek ik de tijdens de fietstochten opgelopen schade: een bult zo groot als een tennisbal op mijn linkerarm – zonder twijfel van een wesp. Een mijn benen stonden ook vol beten en blauwe plekken. Een echte doe-vakantie.

Peter eet weer iets vettigs!

Het hotel blijkt te zijn ingenomen door een 40-tal doofstommen, die absoluut niet geluidloos zijn…

09.09.09 – wat een mooie datum! Vandaag gaan we naar het Kehlsteinhaus op de Obersalzberg en daarna naar het documentatiecentrum. Ben benieuwd of daar een even grote mensenmassa op afkomt als op de Königssee.

Nadat Hitler aan de macht was gekomen maakte hij van de Obersalzberg een Nazi-berg waar de belangrijkste Nazi’s een eigen huis hadden. Hitler zelf kocht er in 1928 een huis dat hij tot een gigantisch complex liet verbouwen (het Berghof), dat via een tunnelstelsel in verbinding stond met de huizen van Göring en Martin Bormann. Verdedigingswerken werden aangelegd, luchtafweergeschut werd geïnstalleerd en er kwamen tuinen en kassen. De nederzetting kon dus volledig voor zichzelf zorgen. Producten kwamen ook van de boerderij van Hitler, de Gutshof, die verder beneden aan de weg naar Berchtesgaden gebouwd was en die ook bedoeld was als een soort modelboerderij voor Nazi-Duitsland. Aan het einde van de oorlog werden de gebouwen van de Obersalzberg zwaar gebombardeerd. Wat nu rest zijn een aantal bewaard gebleven gebouwen en een aantal onherkenbare ruïnes. Bewaard zijn bijvoorbeeld de Gutshof, tot voor kort de Platterhof (wat toen een verblijf was voor Amerikaanse soldaten), het huis van Albert Speer en op een veel grotere hoogte het roemruchte Kehlsteinhaus.

Inmiddels is het gebied van de Obersalzberg door het Amerikaanse leger terug gegeven aan de Beierse Regering. Hotel Platterhof (onder de Amerikanen ‘General Walker’) is ondertussen afgebroken. Op die plek is nu een documentatiecentrum te vinden, waar ook de onderaardse gangen te bezoeken zijn.

[Bron: Wikipedia]

Kehlsteinhaus: 100 haarspeldbochten en ravijnen hoog.  P was bang!

Het Kehlsteinhaus  (ook wel foutief Adelaarsnest genoemd door de geallieerden), was het theehuisje van Hitler en is in België beter bekend door het Forel met Boter-incident (much ado about nothing). Qua toeristen zagen we er vooral Amerikanen, die de tweede wereld-oorlog kwamen herdenken en foute jongens uit de Oostbloklanden (neonazi’s). Twee extremen bij elkaar dus.

Meer naar beneden bevindt zich het Dokumentationszentrum Obersalzberg. Een museum met allerlei documentatie over Hitler. Hieronder enkele schrijnende berichten uit de oorlog:

Brief van een soldaat aan zijn vrouw

Bericht over het executeren van joden en zigeuners

De beruchte bunkers…

Al bij al een zeer leerrijk bezoek en m.i. een must voor iedereen die in Berchtesgaden komt.

Berchtesgaden– München

De dag daarop sporen we naar München terug. Alle kranten koppen hetzelfde: Echtgenoot hangt 13 jaar in de kelder. Zijn weduwe verklaart “Er wollte doch nur auf der Wiese gehen!”

Koffie in de trein

We logeren in een totaal ander deel van de stad dan normaal: in de buurt van de grootste biertuin van Europa en van slot Nymphenburg. Een mooi, goed verzorgd hotel dat Kriemhild heet.

We bezoeken nog een keer het kastelencomplex: het slot Nymphenburg, Amalienburg, Badenburg en Pagodenburg, de Magdalenenklause – niet te missen … Ik zal hier later afzonderlijk over berichten, want München maakt niet echt deel uit van deze fietstocht. München is een doortrek-stad, waar ik regelmatig verblijf.  Hier zijn toch al wat foto’s:

München

De dag daarop boodschappen gedaan tot 14 uur.

Peter was op zoek naar een Frau Salamander, maar had zich van adres vergist. Toen we eindelijk op de juiste plaats waren aangekomen (Joods documentatiecentrum), bleek dat gesloten te zijn wegens verbouwingswerken.  Idem voor de nabijgelegen Barokkerk, die ik persé wou zien.

DICHT!!! We moeten dringend eens een volledige week naar München om per fiets de hele stad te doorkruisen.

München-Antwerpen

De geboekte trein München-Frankfurt bleek niet te bestaan. De “echte” trein bleek 22 minuten later te vertrekken, waardoor we in Frankfurt onze aansluiting naar Brussel zouden missen.

Gelukkig waren we een uur te vroeg en kon de zaak via de nodige stempels en formulieren alsnog opgelost worden: we kregen een mooi plaatsje in een andere trein en konden tot Keulen doorrijden en daar overstappen op onze oorspronkelijk geboekte trein. Eind goed, al goed!

Conclusie: een mooie tocht, die de zwaarste tot nu toe was, maar al bij al toch doenbaar. Best wat vooraf trainen en indien nodig gewicht verliezen. Niet geschikt voor kinderen.

Ik heb nog een reeks foto’s teruggevonden 1991. Dat wil niet zeggen dat ik tussen 1986 (Chili) en 1991 thuis ben gebleven, we zijn toen zeker een paar keer naar Parijs geweest, maar voorlopig vind ik daar geen foto’s van terug; enkel affiches van de bezochte tentoonstellingen.

In juli 1991 kroop P. de Huisdraak voor het eerst in een vliegtuig, na eerst een grote hoeveelheid whiskey te hebben genuttigd tegen de vliegangst. We vlogen van Zaventem naar City Airport in London: opstijgen en landen dus. De vliegtuigmaatschappij was uiteraard het goede oude Sabena.

We logeerden in een B&B die een uitstekend ontbijt aanbood, maar een afgrijselijk bed – de klassieke veel te zachte matras met een ligkuil in het midden. London was op dat ogenblik al in de ban van het zogenaamde terrorisme, er hingen overal affiches die de mensen aanspoorden waakzaam te zijn en zo de angstpsychose in verband met het IRA in stand hielden. Op 18 februari 1991 doodde een bom in het Victoria station een persoon, 38 anderen geraakten gewond. En op 7 februari van dat jaar werden de eerste minister John Major en leden het Britse kabinet met mortieren aangevallen in Downing Street 10!

Dat belette ons niet de klassieke pleisterplaatsen in London te bezoeken en een eendagsuitstap te maken naar Stonehenge (Unesco Werelderfgoed – megalitisch monument uit de Nieuwe Steentijd en de Bronstijd), Bath (Unesco idem – Romeinse tempel en thermen) en Salisbury (mooi oud stadcentrum, beroemde kathedraal). De buschauffeur was uitermate streng – bij iedere halte kregen we een welbepaalde tijd om rond te lopen en wie niet op tijd terug was werd ongenadig achtergelaten. Dit konden twee Amerikaanse kwebbelwijven aan den lijve ondervinden – ze bleven achter in Bath!

Verder herinner ik me nog een incident dat de Huisdraak de stuipen op het lijf heeft gejaagd. Ik had ergens voor het avondmaal een Indiër op het oog, maar was de weg volkomen kwijtgeraakt, zonder dat ik dit wilde toegeven. Zo belandden we in steeds goordere achterbuurten waar allerlei hoogst eigenaardige mensen voortschuifelden, die recht uit de een of andere zombie-griezelfilm kwamen gekropen. In werkelijkheid waren het sukkelaars; psychiatrische patiënten die door Pinochet-vriendin Thatcher op straat waren gezet, slachtoffers van blinde besparingen volgens het credo van het radicaal economisch liberalisme. Een van die in lompen geklede kerels sprong plotseling voor de Huisdraak en riep Boeh! of Wawawaiewowawa in zijn gezicht; ons draakje zag het daar toen echt niet meer zitten!

Mijn schaarse foto’s over dit reisje zijn terug te vinden onder de TAB “Citytrips”.