Met de fiets, de trein, te voet en soms met het vliegtuig…

Ziehier het absoluut ongelooflijk doch waar gebeurd verhaal van een sultan der Indiën die in al zijn dromen geplaagd werd door de aanwezigheid van een klein meisje dat door de tijd aan het reizen was. De sultan sliep niet meer, steeds heviger wordende angstaanvallen weerhielden hem om zich bezig te houden met staatszaken. Om zijn ziekte te genezen moest men het kind in het land der dromen gaan zoeken, dus begon een onbekend ingenieur in het jaar 1900 aan de constructie van een olifant die door de tijd kon reizen.

Enkele maanden later ging de sultan aan boord met een deel van zijn hofhouding op zoek naar de kleine reuzin die, in de loop van de nachtmerries, veranderd was in een marionet van bijna vijf meter hoog.

De reis werd erg zwaar. De bemanning werd geleid door één aanwijzing: de reuzin was dol op naaiwerk. Ze hield er bijvoorbeeld van om voertuigen op het asfalt, boten op de kaaien, treinen op de rails en soms enveloppen op de brievenbussen te naaien. Het zweet van de bemanning bewoog de olifant voort. En vreemd, zoals enkel een liefdesverhaal vreemd kan zijn, voelde de olifant de behoefte om het meisje te ontmoeten en op blije momenten ontlastte hij zich van honderden levende vogels die in de hemel verdwenen, vergezeld van een vrolijk trompetgeluid.

De Performers: De Franse theatergroep Royal de Luxe.

De Rondgang: Rond 11 uur werd overgegaan tot het ontschepen van de kleine reuzin uit de raket op de Italiëlei. Daarna heeft ze de olifant ontmoet op het Sint Jansplein. Ze heeft er de cadeaus in ontvangst genomen die Zijne Majesteit voor haar heeft meebracht zodat ze zich tijdens haar vakantie kan bezighouden. Rond 15 uur begonnen ze aan een eerste bezoek van de stad en de wijk Stuivenberg, waarna ze zich te ruste hebben gelegd op de Scheldekaai 28 (Rijnkaai).

De Sfeer: Overal blije gezichten op het St.-Jansplein. Overal glimlachjes – tot spijt van wie het benijdt. Een voorstelling om je vingers bij af te likken!

Vervolg: Mijn partner werd nieuwsgierig naar het gebeuren, dus kropen we de tweede dag op onze fiets en gingen richting Rijnkaai 28, waar het dier zou ontwaken. Vandaag kreeg het beestje mooie kleertjes aan, want het zou op het stadhuis worden ontvangen. Er stond heel wat volk te kijken; er kwam een kraan aan te pas om het dier op te tuigen.
Nadat we in Den Engel het nodige hadden genuttigd, kwam de kleine reuzin langs. Ik kon er beter bij dan de eerste keer om er nog een paar extra foto’s van te maken.

De Stad Antwerpen heeft er werkelijk goed aan gedaan om dit evenement naar hier te halen. Het enige gegrom kwam van wat eigenaars van een blikken doos – op de website van ATV zeurden ze dat de straten afgezet zijn. Dat soort klagers heb je overal – in mijn straat woont er zo ook een – die begint overal protestbriefjes in de brievenbussen te stoppen als onze straat speelstraat voor de kinderen wordt – dan kan hij zijn blikken doos niet kwijt. Weg met de blikken dozenterroristen! Neem de fiets of ga te voet; toch zeker in een stad zoals Antwerpen.

De olifant had zich intussen in beweging gezet op de kaaien en kwam waterspuitend richting markt. Ik heb er nog een paar mooie detailfoto’s van kunnen maken, dus het uitstapje van vandaag is zeker niet voor niets geweest.

Op weg naar huis kwamen we langs het Loosplein. Daar staat een heel speciale kermismolen, die me een beetje aan een boosaardig sprookje doet denken. Het gevaarte heet le Manège d’Andréa en er is heel wat aan te bekijken. Ik citeer het programma van “Zomer van Antwerpen” even:

• Een racehagedis achtervolgt genadeloos een familie lieveheersbeestjes, die op hun beurt lekkere vliegen achterna zitten. Ze halen mekaar nooit in.
• Een reuzensprinkhaan hapt naar de zachte veren van een struisvogel en wordt zelf op de hielen gezeten door een wild zwemmende maanvis.
• Op de vissersboot doet de bemanning haar uiterste best om de woelige zee te trotseren terwijl in de verte de vliegende vis statig door de wolken zwemt.
• Het zeepaardje trekt zich lekker niks aan van de dikke rookwolken die uit de stampende stoommachine ontsnappen.
• De reiger kan in volle vlucht nog net het vliegende paard ontwijken dat net zoals hij de gekke molen probeert te ontvluchten.
• En helemaal achteraan probeert de bijziende mol deze bonte boel te volgen.

Er staan nog 35 foto’s op de tab met de foto’s uit ‘t Stad  (Antwerpen, helemaal bovenaan).

In september 2009 fietste ik een heerlijke tocht van de Bodensee tot het Berchtesgadener Land en de Königssee. Weg van grote verkeerswegen doorkruiste ik de mooiste landschappen van Zuid-Duitsland. De tocht bracht me over 418 km van Lindau door het heuvelachtige Vooralpenlandschap naar Füssen waar slot Neuschwanstein wenkte en door de Pfaffenwinkel tot het eindpunt Berchtesgaden.

De route wordt gekenmerkt door het heuvelachtige Alpenvoorland en loopt ten dele ook over nauw met de natuur verbonden paden. Deels lange stijgingen en steile afdalingen, daarom vooral geschikt voor sportieve toerfietsers.

We hadden geboekt bij Alpenland Touristik, een zeer sympathiek bedrijfje waar we al eerder mee hadden gefietst.

Naast het gebruik van een GPS, hadden we ook een uitstekend Bikeline-boekje bij:

Klik HIER voor een kaart van het traject

Onze planning zag er als volgt uit:

Dag 1: Van Antwerpen naar München
Dag 2: Naar het vertrekpunt Lindau
Dag 3: Naar Oberstaufen (53 km)
Dag 4: Naar Nesselwang (46 km)
Dag 5: Naar Füssen – Buching (38 km)
Dag 6 : Naar Ohlstadt – Kochel (65 km)
Dag 7: Naar Bad Tölz – Schliersee (63 km)
Dag 8: Naar Bad Feilnbach – Bernau am Chiemsee (60 km)
Dag 9: Naar Siegsdorf – Traunstein (38 km)
Dag 10: Naar Berchtesgaden, (53 km)
Dag 11: Uitstap naar de Königssee (22 km)
Dag 12: Extra dag – Kehlsteinhaus (met de bus)
Dag 13: Terug naar München, Dag 14: Extra dag München, Dag 15: Terug naar Antwerpen

De hele trip bedraagt dus 13 artikels, die u hier en hieronder zal aantreffen.

Eerst gingen we dus naar München

Vroeg op om de trein van 5u38 naar Brussel-Zuid te nemen. Op dat uur zat er onnoemelijk veel volk op, dat eventjes de nacht had doorgedaan. Sommigen van die lui waren uitermate lawaaierig, om niet te zeggen dronken. Soit.

Na een koffie te hebben gehaald bij Sams Café (onze vaste stek in het Zuidstation) pakken we de trein van 7u18 naar Frankfurt. In de coupé zitten maar vier andere mensen: een echtpaar met een kind en een jongeman. Peter gaat al gauw de tweede koffie halen in de restauratiewagen. De reis gaat snel en zonder brokken; tussen Keulen en Frankfurt halen we 293 km per uur.

Ook het traject Frankfurt-München verloopt probleemloos. In ons gebruikelijk hotel in München aangekomen, blijkt de kamer veel kleiner dan anders te zijn; het ontbijt kost bovendien voortaan 20€ pp. Al te goed is buurmans gek en ik besluit dat dit de laatste keer is dat we daar hebben gelogeerd. Voor de terugweg heb ik trouwens toch al een ander optrekje gereserveerd.

We hebben nog tijd voor een wandelingetje langs de Isar, waar we natuurlijk verdwalen. Ik heb gelukkig mijn GPS-toestel in mijn broekzak en het toestel zet ons al snel weer op het juiste spoor. Zo zie je nog eens wat.

’s Avonds vinden we de weg terug naar Stoa (Gollierstraße 38, D-80339 Schwanthalerhöhe, München), een bruine kroeg waar je ook een eenvoudige maaltijd kunt nuttigen en waar geen toeristen komen (buiten ons, natuurlijk).

We aten en dronken buiten, ik nuttigde eend met Thaise accenten, daarna pakten we nog een glas Hefeweizen in de bar van het hotel en kropen toen voldaan onder de dekens.

De hele trip bedraagt 13 artikels – lees verder hieronder of klik op de tag Bodensee-Königssee om alle artikels onder elkaar te krijgen.

Slecht geslapen in dat al te kleine kamertje in München, met veel kleurrijke dromen. Over de Russische maffia, sprekende katten en vogels, ontspanningsruimten op het werk, waar iedereen ligt te luieren op oosterse divans en over allerlei andere zaken die het daglicht niet kunnen velen … Tussen al deze onsamenhangende flarden lag ik wakker en draaide van links naar rechts.

Na het schandalig dure ontbijt (zie het artikel “Fietsen van Bodensee naar Königssee”) stappen we op een trein tot Ulm. In het kotje van de treinwachter reist een vat bier mee! In Ulm switchen we in 7 minuten om en pakken de Regionalbahn naar Lindau. Eigenlijk hadden we de eerste dag beter in Stuttgart overnacht. Via München gaan is een omweg.

Om 11u30 trekt een hysterische vrouw aan de noodrem en probeert dan een deur te openen om uit de trein te komen. Maar dat gaat niet. Het mens wordt hoe langer hoe kwader en op een gegeven moment klimt ze uit het raam en valt letterlijk op het perron (mijn postuur, mijn leeftijd). Ze komt blijkbaar zacht neer op haar vetkussentjes en muist er van onder.

En dan rijden we Lindau binnen. Lindau is uniek gelegen op het kruispunt van 3 landsgrenzen: Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk. De historische binnenstad ligt op een eiland (0,68 km²) in het Bodenmeer. Het eiland is door een spoorlijn en een brug met het vasteland verbonden. De aankomst tussen al dat water is schitterend.

Het eerste wat we bezochten was uiteraard een kerkhof: het Aeschacher Friedhof. Maar daarover wordt in “De Laatste Halte” bericht. Daarna bekeken we uiteraard het stadje

De Haven

De oude stadskern

Smalle straatjes, u ziet Das Alte Rathaus

Münster Unserer Lieben Frau

Een heerlijk avondmaal bij zonsondergang

Morgen begint de fietstocht!

Meer foto’s vindt u in het fotoalbum “Bodensee-Königssee Fietstocht” (klik op Fietsfoto’s op de bovenste navigatiebalk van deze pagina).

De eerste fietsdag en ik zit met een vervelend probleem. Ik liep nl. met een aantal cysten in mijn buik rond, maar in juli dacht mijn gynaecoloog dat ze verdwenen waren. Uitgerekend vandaag manifesteren ze zich weer. Het is niet pijnlijk, maar wel erg vervelend.

Na het ontbijt brengt Frau Jetschke van Alpenland Touristik de fietsen. Het zijn mooie exemplaren met een paar stevige en grote fietstassen. We vertrekken om 8u30 en moeten die dag 23 stijgingen overwinnen. Vandaar dat er niet veel gefotografeerd is, we hadden te veel omhanden met fietsen. Bovendien was er buiten de natuur deze dag niet veel anders te zien.

Dit is het hoogteprofiel van de volledige reis

De minimum snelheid bedroeg deze dag 4 km/u (als we niet meer vooruit kwamen en verplicht waren te voet verder te gaan, wat toch wel een paar keer gebeurd is) en de maximum snelheid 45 km/u (want na regen komt zonneschijn, en na een stijging komt meestal wel een daling). Om 13u30 kwamen we al in Oberstaufen aan. Al bij al was het dus toch wel meegevallen.

Dit was het traject:

Lindau – Hergensweiler – 14,5 km
Vertrekpunt in Lindau

Hergensweiler – Maria Tann – 12 km
Ergens on the road

Maria Tann – Gestratz – 12 km
Edelitz (Schloss Syrgenstein – niet te bezichtigen)

Gestratz – Oberstaufen – 14,5 km
Genhofen – Gotische Kerk St. Stephan
bron: Wandern im Allgäu mit Alfred Vogler

Oberstaufen
Bron: Oberstaufen Tourismus Marketing

In Oberstaufen aten we iets op een terras (ijs, geloof ik). Maar in september stikt het in Duitsland van de wespen. En Pee is uitermate bang van die beestjes. Telkens als er een kwam aanvliegen, liet hij een kreet – woehoei, waaaah, ieeek, tot grote vreugde van een 80-jarig besje dat hem gadesloeg. Uiteindelijk hield hij het niet meer uit en vluchtte naar binnen. Ik bleef nog wat zitten, kreeg tenslotte medelijden, pakte mijn consumptie op en ging ook naar binnen. Komt er mij toch wel geen wesp achterna!!! Die ging met mij mee aan tafel, zodat de ellende opnieuw begon.

Oberstaufen stadskern met kerk

Na dit intermezzo besloten we broodjes en camembert voor de dag daarop te kopen. Om tijdens de tocht te nuttigen, want in de dorpen vond je weinig of niks.

Meer foto’s in het album “Fietsfoto’s (Bovenste Balk)

Zwaar. Weer talrijke stijgingen waarvan enkele te voet. Het ging veel moeilijker dan de dag daarvoor, toen we nog fit waren. Ik moet toegeven dat het Pee gemakkelijker afging – hij was tenslotte 10 kilo afgevallen en had regelmatig gefietst. Ik was daarentegen 5 kilo bijgekomen en had bijna niet getraind. Maar op de echt heel steile stukken moest hij toch ook forfait geven.

Oberstaufen – Immenstadt – 17,5 km

Nog in Oberstaufen: Ik heb geen zin, om op te staan…

We fietsen door een prachtig landschap langs een spoorweg

En 6 km langs de Grosser Alpsee. Dit is werkelijk puur natuur.

Immenstadt – Kranzegg – 11 km

De stadskern van Immenstadt bestaat uit het raadhuis, de parochiekerk, de kloostertuinen en oude straatjes met winkeltjes. Bij het stadje staat een kasteel. Bovendien vind je er vele sculpturen, fonteinen en een aantal musea die de moeite waard zijn. Hieronder volgen twee foto’s van de St. Nikolauskerk

We passeren nog Rauhenzell (waar we het kasteel en de kerk aan ons voorbij laten gaan) en Rettenberg (een brouwerijdorp). De weg wordt hier bepaald stijgend en dat zal blijven duren tot Nesselwang.

Kranzegg – Nesselwang – 24 km

De camembert bleek geen succes te zijn. Na een paar uur begon die in de hitte nl. vreselijk te stinken en als je even stopte kwamen er wespen op je fiets afgevlogen. Toen ik dan eindelijk in een bos een plekje had gevonden om de kaas op te eten, bleek het er vol sprinkhanen en ander ongedierte te zitten, en Pee vond dat ook maar niks. Tja, hij houdt niet van insecten…

Bron foto: allgaeuerseenland.de

We passeren de Rottachsee. Na veel stijgingen en minder dalingen en komen aan in Maria Rain, dat zo’n 7 km van Nesselwang ligt en waar we de Wallfahrtskirche bezoeken.

In Nesselwang hadden we een mooi hotel dat uit twee kamers bestond. En Peter had een origineel afweermiddel tegen zijn gevleugelde vrienden gevonden.

’s Avonds kwam er een hele bus bejaarden in het hotel aan, maar die aten in een aparte zaal en dus hebben we voor de rest van de dag eigenlijk niets meer van hen gehoord…

Meer foto’s in het Fietsfoto’s-Album (Bovenste Balk)