Met de fiets, de trein, te voet en soms met het vliegtuig…

Ik pleeg nogal graag door de haven te fietsen, richting Doel. Via de Kattendijkbrug verlaat ik Antwerpen. Vervolgens Oosterweelsteenweg, Kasteelbrug en Scheldelaan. En na 19 km bereik je Lillo. Fort Lillo is een fort en een kleine woonkern aan de rechteroever van de Schelde, volledig omgeven door de haven van Antwerpen. Het was vroeger een deel van het nu verdwenen dorp Lillo, vandaar dat ook de naam Lillo-Fort gebruikelijk is.

Lillo trekt vooral in de zomermaanden veel dagjestoeristen aan. Naast de wallen van het fort is vooral de St.-Benedictuskerk opmerkelijk: het gebouw is aan het einde van de 19e eeuw in neogotische stijl opgetrokken, maar de kleine toren heeft een neoclassicistisch fronton als bekroning.

(Fotograaf: Friedrich Tellberg in Wikipedia)

Het interieur was oorspronkelijk kaal, omdat de voorgangerkerk protestantse garnizoenskerk was. Nu zijn er beelden en meubilair in ondergebracht van de afgebroken kerken in de polder. In Lillo steken we de Schelde over met de veerpont en we stappen af in Doel.

Doel was tot 1977 een zelfstandige gemeente met een oppervlakte van 25,61 km² en telde in 1972 ca. 1300 inwoners. De deelgemeente Doel omvat naast de dorpskern de gehuchten Rapenburg, Saaftinge en Ouden Doel. Net ten noorden van het dorp staat een kerncentrale, die stroom levert aan afnemers in België, Nederland en Duitsland.

Doel heeft – buiten die kerncentrale – enkele opmerkelijke bezienswaardigheden, waarvan sommige uniek zijn in België.

• De dorpskern heeft een karakteristiek stratenpatroon in de vorm van een dambord, wat bijna nergens anders in België voorkomt.
• In de dorpskom staan verschillende burgerhuizen en boerderijen. Het oudste huis is het beschermde Hooghuis dat in 1614 is voltooid in Vlaamse renaissancestijl.
• De molen op de Scheldedijk is uit het midden van de 17e eeuw en behoort tot de oudste stenen windmolens in Vlaanderen.
• De parochiekerk is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouwhemelvaart. Het is een opvallend gebouw in neoclassicistische stijl dat tussen 1851 en 1854 werd opgericht volgens een ontwerp van Lodewijk Roelandt, stadsarchitect van Gent.
• Ten noorden van het dorp in het gehucht Ouden Doel bevinden zich aan de Schelde de laatste brakwaterschorren van België. In de schorren bevinden zich het haventje van Prosperpolder en het natuurreservaat Schor Ouden Doel (51 ha). [Bron: Wikipedia]

Doel trekt vooral in de zomermaanden veel dagjestoeristen aan. Een hoogtepunt vormt de jaarlijkse Scheldewijding die begin augustus plaatsvindt.

Het dorpje is echter in handen van de havenbaronnen en de betonboeren gevallen. Een aantal politici spelen dit smerig spel vrolijk mee. Het is op een schandalige wijze grotendeels vernietigd en het grootste deel van de bewoners is vertrokken. Hierover later meer, in een andere bijdrage.

Via de St.-Antoniusweg en de Oude Dijk bereiken we Kallo. Onderweg komen we nog een tolpoort of iets dergelijks tegen, die nergens naar toe leidt. Kafkaiaans!

Kallo bestond al in de 12e eeuw bestond Kallo als dorp in het Land van Waas en heette toen Calloo. Op bevel van de graaf van Holland werd in 1316 het dorp in brand gestoken en vervolgens onder water gezet. In 1582 werd ter bescherming tegen de Spanjaarden het “Fort van Liefkenshoek” gebouwd.

We rijden langs Beveren en Zwijndrecht en rijden via de Voetgangerstunnel terug naar hartje Antwerpen.

Info:

• Antwerpen-Doel via Lillo : 20 km (volgens mij is het eerder 27)
• Doel-Antwerpen via Kallo : 28 km
• Informatie over Doel en Kallo op de officiële website van Beveren

Meer foto’s onder de tab “Fietsfoto’s”

Ik heb over het algemeen een hekel aan taggers – vooral aan de losers die prachtig gerestaureerde historische gebouwen met hun debiliteiten ontsieren. En die er als de kippen bij zijn om, als de muren terug gerestaureerd zijn, hun hersendode krabbels voor een tweede keer aan te brengen. Of hun Engelse tekstjes vol fouten. Achterlijke zombies! Ze zouden verplicht moeten worden het met hun tong terug schoon te likken tot ze erin stikken!

Onderstaande tag is met een sjabloon gemaakt op een verkeersbord. Dat kan dus weinig kwaad, en het is nog grappig ook. Ik heb opgemerkt dat het diertje op diverse plaatsen in Antwerpen te vinden is.

Onder de TAB “Foto’s van A’pen” zijn er een aantal terug te vinden – er zijn er ongetwijfeld nog meer gespoten, maar ik heb tot nu toe nog niet veel geluk gehad! Toen ik onlangs in de bus naar het academisch ziekenhuis zat, heb ik er verdorie nog drie gezien, maar ik ben te lui om er naar toe te lopen. Het was toen nochtans schitterend weer. Ik prefereer echter af en toe aan mijn websites te werken, afwisselend met het lezen van een ontspannend boek in de zon!

Ik ben trouwens een tweetal foto’s kwijt: in de buurt van het centraal station genomen! Ik zie er hier maar één van.

Ik daag alle in Antwerpen vertoevende mensen uit er nog te vinden en er een of meerdere foto’s van te maken. Indien u ze naar mij opstuurt, zet ik ze op de website.

Een ander album onder de TAB Foto’s van A’pen, heeft als titel “Stadstaferelen” en bevat een allegaartje van foto’s. Hier zijn er alvast zes, genomen op diverse data:

Mooi uithangbord, ergens in Antwerpen

Duiven in het Stadspark

Markt, Stadhuis aka ‘t Schoon Verdiep

Groenplaats – Volksdansen

Groenplaats: Al is het crisis wereldwijd – Hier ben je weinig euro’s kwijt

St.-Jansplein – Standbeeld vervaardigd door Panamarenko

Uiteraard wordt dat album regelmatig bijgewerkt: ik loop immers vaak met mijn fototoestel door de stad…
En ook met de GSM (ja ik heb er een, maar ik gebruik die niet in de trein, hij dient enkel voor noodgevallen) durf ik wel eens een foto maken. Dat lukt buiten redelijk goed…

Ik heb onder de tab “Foto’s van A’pen” een foto-album aangemaakt dat “Het water van Antwerpen” heet. Ik pleeg graag te wandelen langs de kaaien en het Eilandje en te fietsen in de haven. Toen ik in 2007 en 2008 in het ziekenhuis lag, bestond mijn ultieme fantasie erin langs de kaaien te kunnen lopen, in de zon… Nu ik terug ter been ben doe ik dat eigenlijk veel te weinig.

Het Eilandje

Schaakspelen langs de Kaaien

De Kaaien

En hier vind je een mooie (fiets)kaart van de haven: http://devlaamsehavendag.designisdead.be/pdf/TrajectenFiets.pdf

Philip Heylen, de Antwerpse schepen van Cultuur (CD&V), zorgde destijds tijdens de opening van de tentoonstelling “Air born” in het Middelheimmuseum voor enige commotie door te bekennen dat hij sommige stukken van de kunstenaar Paul McCARTHY (°1945) niet kan pruimen. De tentoongestelde werken dragen veelbetekenende titels als Black Plug (een zwarte kontdildo), Shit Pile (uitleg overbodig) en Santa Claus with Plug (een dwerg met een butt plug). De kop van Bush zat er ook tussen.

Je kunt ervan denken wat je wil, het mooi of lelijk vinden, provocerend of eerder banaal. McCarthy’s eerste zorg is niet het doorbreken van taboes. Hij focust op seks en agressie om het geweld in onze cultuur van massamedia en schijnheilige familiewaarden à la Disney te bekritiseren.

De dwerg met de dildo bleek te zijn omgevallen. Misschien was er een cultuurschepen langsgekomen …

Het zeer beperkt aantal foto’s (samen met wat andere, waaronder “Dialoog” van Charles Albert Szukalski) vind je onder de TAB Foto’s A’pen