Met de fiets, de trein, te voet en soms met het vliegtuig…

Uit Wikipedia leren we dat Tübingen bekend is door de vele geleerden van naam en faam die aan de Eberhard-Karls-Universiteit (opgericht in 1477) studeerden en doceerden, onder hen de reformator Philipp Melanchton, de botanicus Leonard Fuchs, de astronoom Johannes Keppler, de filosoof Ernst Bloch en de econoom Ralf Dahrendorf. Tot de bekendste professoren behoren de theologen Hans Küng en Joseph Ratzinger, nu Benedictus XVI, en Jürgen Moltmann. Een bekende instelling is verder het Evangelisches Stift, sinds eeuwen de centrale protestantse theologische opleiding in Baden-Württemberg. Beroemde Duitsers als de dichters Friedrich Hölderlin en Eduard Mörike, de filosofen Georg Hegel en Friedrich von Schelling en de theologen Johannes Valentin Andreae en Ferdinand Christian Baur studeerden er.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef Tübingen grotendeels gespaard van bombardementen, zodat deze stad een vrijwel onbeschadigde historische binnenstad heeft.

Ik heb niet zoveel foto’s van Tübingen. Op sommige dagen geniet ik liever dan dat ik achter mijn lens aanloop. Tübingen was zo’n dag: 13 november 2004, in dezelfde periode als Heidelberg, Speyer en Worms. Een prachtig verlengd week-end in prachtige stadjes.

We gingen naar Tübingen omdat de Huisdraak persé de Hölderlinturm wilde bezoeken. Hier leefde de zieke dichter Friedrich Hölderlin (geb. 1770) van 1807 tot zijn dood in 1843. Nu is de toren een museum.

Maar het stadje heeft nog andere attracties zoals Schloss Hohentübingen, Het Goethehäuschen, Kloster Bebenhausen, een heleboel kerken (Stiftskirche Tübingen, Jacobuskirche …) en een paar interessante kloosters. De oude stad met de vele enge straatjes en het prachtige stadhuis waren het ook waard bekeken te worden. En voor de rest: slenteren tussen de herfstbladeren …

De foto’s staan onder de TAB “Citytrips”

Mijn eerste grote fietsreis (nadat ik twintig jaar niet meer had gefietst) was de zogenaamde Donauroute: een 350 km lang traject langs de Donau, dat redelijk vlak was. De afstanden per dag waren tussen de 60 en de 70 km en de reis was georganiseerd door Belgian Biking. Dergelijke reizen zijn heel comfortabel: het zijn individuele reizen, waarbij je op de kaart fietst (ik koop altijd de boekjes van Bikeline), maar waarbij het reisagentschap voor de hotels zorgt en voor het vervoer van de bagage van hotel tot hotel. Je neemt dus op je fiets enkel wat bagage mee voor onderweg; je vertrekt wanneer je wil, stapt af wanneer je wil en komt aan wanneer je wil.

De Donauroute is voor 90% verkeersvrij. Af en toe kleine, korte klimmetjes naar de belangrijkste bezienswaardigheden, maar meestal was het rustig fietsen op het jaagpad langs het water. Ik had toen wel niet de juiste uitrusting bij: géén fietsbroeken en dat heb ik geweten: mijn achterste voelde na de eerste dag aan als rauwe biefstuk!

De route voert vanaf de rand van de Vooralpen, door Strudengau en Nibelungengau en de vlakkere Wachau. Daarbij konden er voortdurend barokkunstwerken worden bewonderd, zoals de kloosters Klosterneuburg, Melk en Göttweig. En op bijna iedere heuveltop vind je een kasteel(ruïne).

Tijdens fietsvakanties in Beieren en Oostenrijk nemen we traditioneel het vliegtuig naar München. Daar blijven we dan een nachtje en de dag daarop pakken we de trein naar ons startpunt. In dit geval was dat Passau.

Fietsdag 1 – Passau – Schlögen
We zijn dus van München naar Passau gereisd, de driestromenstad, waar je zalig kunt rondslenteren. Als je de oevers volgt, kom je op het drierivierenpunt: Donau, Inn en Ilz.

Naast de Veste Oberhaus, moet je zeker de Dom bezoeken, waar je het reusachtige orgel kunt bewonderen.

En verder zijn er natuurlijk de smalle straatjes, de verborgen pleintjes en de gezellige terrasjes.

We fietsten over de Innbrücke naar Engelhartszell, waar zich het enige Trappistenklooster van Oostenrijk bevindt.  Je kunt er lekkere likeur kopen, maar ook de rococokerk bezoekenn waar naast de architectuur ook een paar schrijnen te bezichtigen zijn.

Vanaf Engelhartszell neemt het verkeer toe, evenals de stijgingen, en is er geen fietspad meer. Daarom lieten we ons overzetten met een fietspontje, en volgden verder het fietspad langs de linkeroever richting Schlögen. De ‘nederzetting’ Schlögen bestaat behalve uit het hotel nog uit een boerderij, een camping met kantine en een jachthaven, niet groot dus. We zijn in de buurt gaan wandelen en hebben daarbij een heuvel beklommen. De resultaten waren voor mij “totale uitputting”.

Maar wel een prachtig uitzicht over de  Schlögener Schlinge.

Daarna hebben de hele avond aan de bar van de kantine gehangen, kwestie van verder sportief bezig te zijn. In het pikkedonker wandelden we terug naar ons hotel. Best leuk!

Fietsdag 2 – Schlögen – Linz
Het eerste hoogtepunt is dus de grote Schlögener Donauschlinge. Twintig kilometer puur natuur, waar geen plaats voor auto’s is. Wat een weelde!

Dan volgen de bonte Donaumarkt Aschach waar we van oever wisselen en bezichtigen de cisterciënzerabdij Wilhering met een van de mooiste rococokerken van Oostenrijk. Anton Bruckner kwam hier het orgel bespelen.

Langs de Donau gaat het verder naar Ottensheim, waar we de rivier verlaten. We naderden snel Linz, dat na Wenen een van de belangrijkste steden van Oostenrijk is.  We steken de Nibelungenbrücke over en bereiken de verkeersvrije Hauptplatz.

We hebben meer dan genoeg tijd voor een uitvoerige bezichtiging van de stad, met bezoek aan wat kerken.

Fietsdag 3 – Linz – Grein
Na Abwinden fietsten we over het Donau Kraftwerk naar de andere kant om via een omweg naar de stift St. Florian te gaan. Het was tamelijk moeilijk om tot daar te geraken, want we moesten langs een heel drukke, gevaarlijke weg.

Sankt-Florian is vooral bekend om het klooster van de reguliere kanunniken van Sint-Augustines; de bijbehorende kloosterkerk is barok herbouwd in de jaren 1686-1751 en heeft een befaamd orgel, door Anton Bruckner werd bespeeld. We waren nog net op tijd om deel te nemen aan een begeleide rondgang, waarbij we de prachtige bibliotheek konden bewonderen, maar het graf van Bruckner konden we jammer genoeg niet meer zien omdat we al zoveel tijd hadden verloren.

Na St. Florian gingen we via Enns (de oudste stad van Oostenrijk) richting Donau, en haalden tot grote spijt van Peter Mauthausen niet meer, weer wegens dat tijdgebrek. Van Wallsee fietsten we over Ardagger naar Grein.

Fietsdag 4 – Grein – Spitz
Vanuit Grein rijden we langs de Donau naar de oude Romeinse stad Ybbs. In Ybbs hebben we de gelegenheid om heerlijk door de smalle straatjes te wandelen.

Vanuit Ybbs fietsen we naar Melk, met de schitterende barokklooster. We zitten hier op het mooiste stuk van de Donauroute: de Wachau, een gedeelte van het Donaudal waar veel wijnbouw plaatsvindt en dat op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO staat.

Overigens: het benedictijner klooster van Melk speelt een rol in de bestseller “De naam van de roos” van Umberto Eco. Daarna worden we lui en gaan verder met een boot naar Spitz.

Fietsdag 5 – Spitz – Tulln
Dürnstein is onze eerste stopplaats. Het is een mooi dorp, dat hoofdzakelijk voetgangerszone is, en waar een mooie blauwe kerk te bezichtigen is.

Over de vlakke Donauradweg rijden we naar het schilderachtige, oude stadje Krems, het centrum van de wijnhandel. Bezienswaardig zijn onder andere de Steiner Tor, het raadhuis en de barokke Bürgerspitalskirche.

Op het terras bij deze poort hebben we een drankje genuttigd! We eindigen in Tulln, waar onder meer Egon Schiele-Museum gehuisvest is.

Fietsdag 6 – Tulln – Wenen
Vandaag enkel een korte tocht, langs talloze weekend-huisjes, Klosterneuburg (met wat mislukte foto’s van waterspuwers), de Kahlenberg en Nußdorf.

Klosterneuburg: kerk en bibliotheek

De weg stopte vlakbij de Stephansdom. Het hotel was een luxe 5 sterrenhotel in de buurt van de UNO, en dat hadden we wel verdiend.

Stephansdom

Er volgde nog een dagje Wenen, waarbij we strandden in Schloss Schönbrunn, dat vergeven was van de andere toeristen zodat we niet binnengingen. We hebben ook bij Sacher gegeten, waar op dat ogenblik een lading louche figuren zaten, zodat de sfeer bepaald verpest was. De dag daarop superlui met een limousine naar het vliegveld en terug naar Brussel-Antwerpen.

Een deel van de foto’s op deze bijdrage komen uit wikimedia commons (vooral de interieuren), een deel werd door mijzelf genomen. Er staan nog een aantal eigen foto’s foto’s onder de tab “Fietsfoto’s” (helemaal bovenaan).

In Antwerpen op 30 maart 2009 om 6u30 de TGV pakken en om 8u30 al in Parijs zijn. Heerlijk is dat. Het was meer dan 10 jaar geleden dat ik er nog geweest was, maar ik voelde me er onmiddellijk terug thuis.

De kapstok om naar Parijs te gaan was een tentoonstelling over de Chirico

‘Pittura Metafisicia’: de werkelijkheid heeft een diepere dimensie die buiten het direct waarneembare ligt en de mens is daarin een betrekkelijk willoos wezen dat door krachten buiten hemzelf wordt gemanipuleerd.  De Chirico schildert droomwerelden van leegte en stilte, met beklemmende schaduwen waarin dagdagelijkse voorwerpen voor een vervreemdend effect zorgen. Deze mooie en erg complete overzichtstentoonstelling was te zien in het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris.

Het obligate torentje, gefotografeerd achter het museum.

Krek een jaar geleden lag ik in een coma en had men mij al opgegeven. Een mooie gelegenheid om de catacomben te bezoeken.  Het totale tunnelstelsel is meer dan 300 km lang, en er liggen resten van ongeveer zes miljoen Parijzenaars.

Oorspronkelijk waren dit kalksteengroeven, en vanaf 1786 tot ver in de 19e eeuw is een deel ervan gebruikt als depot om de beenderen van de overvolle kerkhoven in onder te brengen. Gedurende de Tweede Wereldoorlog werd een deel van het gangenstelsel gebruikt door het verzet.

Tegenwoordig kan het publiek een 1,7 km lang gedeelte van de catacomben bezoeken. Na een afdaling van 25 m trappen wandelt de bezoeker langs de keurig gestapelde beenderen en schedels van miljoenen Parijzenaars, gerangschikt per kerkhof waar de beenderen vandaan komen en jaar waarin ze in de catacombes gedeponeerd zijn (met dank aan Wikipedia).

Deze foto is met flash genomen, de groenige hierboven zonder flash.

En overal vermanende woorden …

Om uit het gangenstelsel te raken moesten we een steile wenteltrap met 87 treden op. Ik had bijna geen adem meer, maar ben wel in lachen uitgebarsten toen ik boven het mooie, hartvriendelijke apparaat zag, met wat botten en doodshoofden ernaast. Die knekels waren ongetwijfeld uit de rugzakken van hebzuchtige toeristen gehaald en tijdelijk op het tafeltje gelegd om later weer bij de hoop te worden gegooid. De veiligheidsmensen hebben dus ongewild een schitterend effect bekomen.

Omdat we toch in de stemming waren hebben we ook nog het kerkhof van Montparnasse bezocht, waar onder meer Sartre en de Beauvoir terug te vinden zijn. Het graf van Becket hebben we niet kunnen vinden.

Ecoute, van de hand van Henri de Miller uit 1986, ligt fotogeniek voor de Eglise Saint-Eustache (1532 – 1632).

Op mijn aandringen bezochten we het Institut du Monde Arabe. De zuidzijde van het bouwwerk is bekleed met stalen diafragma’s die automatisch openen en sluiten, al naargelang de sterkte van het invallende licht. Er heersen draconische veiligheidsmaatregelen (dezelfde die in een luchthaven worden toegepast) en Pee, die met een breukband rondhuppelde, piepte langs alle kanten.

Uitzicht vanop het dak van het instituut. Ik kwam er vooral voor de schitterende boekenwinkel waar je nu eens echt alles i.v.m. de Arabische cultuur kunt vinden.

Pee amuseerde zich met de boekenstalletjes langs de Seine. We hebben beslist eens voor een langere periode terug te gaan en dan weer hetzelfde hotel (of iets gelijkaardigs) te bestellen: we hadden een appartement bestaande uit twee slaapkamers, keuken, zit- en eetkamer en uiteraard halletje, wc en bad; met alles erop en eraan. Heel ruim, mooi en goed!

Een maand daarvoor fietste ik de Brialmontroute. Dat is een traject langs en door vier forten van de 19de-eeuwse verdedigingsgordel rond Antwerpen (Edegem, Mortsel, Wilrijk en Borsbeek), aangevuld met o.a. kastelen, parken, de architectuurwijk Zurenborg en een openluchtmuseum voor beeldhouwkuns. Veel bossen, velden en dan niet te vergeten een aantal levensgevaarlijke kruispunten! Ik heb niet veel foto’s genomen, maar zal toch een galerij openen – dit zijn routes die ik regelmatig fiets, zodat er bijna zeker foto’s bij zullen komen.

Alles was in feite op 17 mei begonnen, toen GVA een fietstocht langs de forten organiseerde. Wij wilden eraan meedoen, maar het parcours was zo slecht aangegeven dat we na tien kilometer de weg al kwijt waren (en wij waren de enigen niet!). Je kunt het hier downloaden http://www.sport.be/fortengordel/2009/nl/parcours/

Misschien dat ik het dit jaar opnieuw probeer – de volgende editie vindt plaats op zondag 23 mei 2010!

Op 31 mei beslisten we dan maar de Brialmontroute te fietsen, die ongeveer overeenkomt met het door GVA uitgezette parcours.

Mooie dreef

Door de velden

Langs de boerderij met het hangbuikvarken

Na het hangbuikvarken moesten we door een dreef die afgezet was met een hek en vervolgens met rood-witte plastiekband. De dreef stond vol met eikenbomen, en op een vuilnisbak stond te lezen dat in deze dreef processierupsen de macht hadden overgenomen. Omdat we de bordjes van de fietsroute wensten te volgen, zijn we dan maar als Eddy Merckx door de dreef geraasd; zonder kwalijke gevolgen overigens.

Cappuccino op een terras

Geen wonder dat er ettelijke kilo’s af moeten. ‘t Wordt overigens hoog tijd… Ik zal dit jaar de route eens overdien, en een betere reportage maken

In juni 2009 heb ik dezelfde fietstocht door de haven gemaakt, met 20 km forse tegenwind. Lillo, Doel, Kallo, Zwijndrecht, Linkeroever, Voetgangerstunnel, naar huis. Dat voelde ik aan mijn benen toen ik thuiskwam. Erg vermoeiend. Hieronder volgt een kleine fotoreportage, met waar nodig wat commentaar.

Een eenzame molen tussen high-tech chemische bedrijven.

Een origineel verkeersbord op de weg die naar het polderdorp Lillo leidt.

Het oorspronkelijke dorp is verdwenen door de uitbreiding van de haven van Antwerpen. Wat overblijft is de kleine woonkern binnen het Fort Lillo.

Kapelletje “Sterre ter Zee” aan de ingang van het dorp

Het dorp Lillo zelf.

Op 12 Juli – 9 Augustus – 20 September 2009 vond daar het evenement Lillo Boekendorp plaats.

We stappen het veer op

Op het veer naar Doel is het goed bootjes kijken…

De kerncentrale

Het dorp van de Schande: Doel.

Een stuk Vlaams erfgoed dat kapot werd gemaakt voor een industriezone die nooit zal gebruikt worden.  Hoewel maritieme specialisten en zelfs politici toegeven dat de afbraak van het dorp niet nodig is voor de Antwerpse haven, maakt de burgemeester van Beveren, Van de Vijver (CD&V),  geen deel uit van deze verlichte geesten. Hoe eerder Doel (dat een deelgemeente van Beveren is) verdwijnt, hoe beter denkt hij. En van de burgerbewegingen die zich inspannen om het dorp te behouden, moet hij niets weten.

In 2008 zei hij overigens aan de Nederlandse “Volkskrant” over de kraakbeweging waarmee Doel te maken kreeg: ‘Profiteurs en Romazigeuners. Een categorie mensen waarmee u liever niet te maken krijgt. Zij liepen hier rond alsof ze het voor het zeggen hadden.’  Wie heeft er tegen dit soort uitspraken geprotesteerd?

Zijn laatste wapenfeit dateert van de maand mei 2009. Op 2 mei vond de opening plaats van KunstDoel-Inside. Negen Doelenaars bij wie negen kunstenaars – Jan Van Imschoot, Koen van den Broek, Guillaume Bijl, Fred Bervoerts, Jan Decleir, Ria Pacquée, Mitja Tušek, Guy Van Bossche en Kati Heck – een werk op een binnenmuur maakten, stelden toen voor de eerste maal hun woningen open voor het publiek. Het Inside-project is een signaal van deze kunstenaars tegen de afbraak van een dorp zonder dwingende reden.
Download het locatieplannetje HIER

De oppositie wilde weten hoe de gemeente Beveren stond tegenover de werken die deze bekende kunstenaars hebben gemaakt. Onze eerbiedwaardige burgervader was niet onder de indruk. De kunstenaars wisten op voorhand dat hun werken een tijdelijk karakter hadden. De woningen zijn bovendien eigendom van de Maatschappij Linkerscheldeoever, zei Van de Vijver. M.a.w. de kunstwerken zullen samen met de  huizen tegen de grond worden gewalst. Over het arrest van het Hof van Beroep in Gent, waaruit blijkt dat de reeds uitgevoerde sloopwerken in Doel compleet onwettig zijn, geen woord…

Gedichtenwei in Doel

Na de bakker in Kallo te hebben bezocht en te hebben vastgesteld dat het café aan de kerk dicht is en te koop staat, reden we met de wind pal op onze borst kilometers lang richting Antwerpen.

De laatste loodjes: richting de Voetgangerstunnel op Antwerpen Linkeroever.
Peter was moe, maar ik nog veel meer!!!

U vindt nog een veertigtal foto’s bij de fietsalbums!