Fietsen langs de Lahn II

door De Stapper

Dag 7 – van Limburg naar Bad Ems 36 km / 47 km

Dit zou de zwaarste dag worden, tot 4 keer toe werd in het fietsboekje vermeld dat er een aantal heel steile hellingen zouden komen en dat de mogelijkheid bestond de trein te nemen. En het regende nog altijd!

We fietsten langs de Lahn en bezochten eerst het 850 jaar oude klooster Arnstein, waarvoor we weer eens een heuvel op moesten. Het was nat, nat nat! Daarna door een dal verder langs de Lahn, verder en verder en verder totdat er opeens een sluis weg waar de weg stopte. Nazicht op de kaart wees uit dat we verkeerd waren gereden, en niet weinig ook. Zeker 10 km. Ik had me al afgevraagd waar die sterke stijgingen bleven.

We hadden geen zin om 10 km terug te fietsen en zochten op de kaart naar alternatieven. Die boden zich aan in de vorm van een voetgangerspad dat door een bos op een berg omhoog slingerde. Volgens een bordje was het te voet 30 minuten wandelen tot het eerstvolgende, op onze route gelegen dorp. Zo gezegd zo gedaan. Maar het was dus onmogelijk op dat voetgangerspad te fietsen. Het was ten eerste veel te steil en ten tweede had de regen het pad veranderd in een modderpoel, waar je banden in vastgezogen werden. Dan maar de fiets aan de hand en duwen maar. Miljaarde milliegrijs!!! Ik weet wel leukere dingen.

Na 25 minuten zwoegen bereikten we de top van de heuvel en daarna ging het uiteraard weer bergafwaarts, en konden we weldra de Lahnradweg weer volgen. Het mooie was wel dat we door deze escapade de 4 steile hellingen hadden afgesneden!

En zo kwamen we die zaterdag in bad Ems aan, waar ons hotel (weer eens) op een heuvel was gelegen! Bad Ems, een kuuroord met een 10.000 inwoners en een casino is absoluut not my cup of tea. Boring, boring, boring. In de 19e eeuw was het de plaats, waar Europa’s tsaren, keizers, koningen, prinsen, bekende staatslieden en artiesten kwamen om hun gezondheid te onderhouden. Maar op de zaterdag dat wij er waren was het ongeveer uitgestorven, alle winkels waren dicht, er was weinig volk op straat. Een pompeus boerengat! Het enige dat ik echt de moeite waard vond was de Russische kerk…

Dag 8 – van Bad Ems naar Braubach 17 km / 48 km / 70 km

Ik had deze dag als een dag langs de Rijn voorzien, tot aan de Lorelei. Zo’n 70 km heen en met de boot terug naar Braubach. Maar dat was zonder die dekselse Huisdraak gerekend, die deze dag weer eens voor klaagvogel speelde en dat niet kon, want te ver, te oud, te moe, te veel wind, te weinig tijd en wiewawoe. Bij ellenlange lamentaties krijg je gratis een zaag toe…

Maar soit, de Lahn werd hoe langer hoe mooier, het regende niet en we fietsten… We zaten al snel aan de Rijn en gingen bij Lahnstein met een veer naar de overkant.

Daar passeerden we Rhens, een mooi stadje met vakwerkhuizen. De Königsstuhl is de historisch belangrijkste bezienswaardigheid in Rhens. Ooit werd hier in het jaar 1400 „Ruprecht von der Pfalz“ als eerste koning van Duitsland gekozen. De koningen na hem namen plaats op de Königsstuhl en legden daar de eed van trouw af. In Spay bezochten we een oeroude kapel en tenslotte liepen we wat rond in Boppard. Toen staken we weer over met het veer en was voor Pee de kous af. Dan maar naar Braubach gefietst, waar we logeerden. De terugweg ging vergezeld van een keiharde tegenwind, zodat we onder de 10 km per uur bleven. Braubach bleek een heel gezellig dorp met een kasteel te zijn. Dat was toch al weer dat!

Kasteel bezocht, stadje bezichtigd, terrasje gedaan, douche genomen, wat gelezen, wat gaan eten (maar géén Saumagen!)

Dit uithangbord is uiteraard ironisch bedoeld (Eine Absteige is een hotelletje dat kamers verhuurt waar men -meestal overspelige – liefde bedrijft, of waar de hoertjes hun klanten mee naar toe nemen)

Dag 9 – Braubach – Koblenz 12 km

De fietsafstand was vandaag zo kort, omdat het ons erom te doen was een dag in Koblenz door te brengen. Maar eerst gingen we Lahnstein nog eens bezichtigen, dat we de dag ervoor waren gepasseerd. We waren er redelijk vlug en parkeerden onze fietsen bij een kerk die we wilden bekijken. We bonden ze aan elkaar met een groot fietsenslot, dat we al eerder gebruikt hadden. Terug uit de kerk bleek dat fietsenslot met geen mogelijkheid meer open te gaan. Zeker een uur geprobeerd. In de omtrek was geen telefoon te bekennen en een GSM hadden we niet bij (hebben we trouwens nooit gehad). Dan maar onze fietsen laten staan en de trein naar Koblenz gepakt. In het stationnetje – dat dicht was – was de kaartjesautomaat kapot. Gelukkig was het spoorpersoneel sympathiek – we mochten gratis meerijden! In ons hotel kwamen ze juist de bagage afleveren – geluk bij een ongeluk – zodat we konden vertellen waar de fietsen stonden. Eind goed al goed.

Koblenz is een stad waarvan de historische gebouwen haast allemaal beschadigd of verwoest zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een groot deel is in oude stijl herbouwd of gerestaureerd. We maakten een stadwandeling en wandelden ook over de promenade aan de Rijn. De landtong tussen de Moezel en de Rijn wordt Deutsches Eck genoemd. Een kolossaal en in mijn ogen bombastisch beeld van keizer Willem I domineert de Duitse hoek.