In juli 1991 kroop P. de Huisdraak voor het eerst in een vliegtuig, na eerst een grote hoeveelheid whiskey te hebben genuttigd tegen de vliegangst. We vlogen van Zaventem naar City Airport in London: opstijgen en landen dus. De vliegtuigmaatschappij was uiteraard het goede oude Sabena.

We logeerden in een B&B die een uitstekend ontbijt aanbood, maar een afgrijselijk bed – de klassieke veel te zachte matras met een ligkuil in het midden. London was op dat ogenblik al in de ban van het zogenaamde terrorisme, er hingen overal affiches die de mensen aanspoorden waakzaam te zijn en zo de angstpsychose in verband met het IRA in stand hielden. Op 18 februari 1991 doodde een bom in het Victoria station een persoon, 38 anderen geraakten gewond. En op 7 februari van dat jaar werden de eerste minister John Major en leden het Britse kabinet met mortieren aangevallen in Downing Street 10!

Dat belette ons niet de klassieke pleisterplaatsen in London te bezoeken en een eendagsuitstap te maken naar Stonehenge (Unesco Werelderfgoed – megalitisch monument uit de Nieuwe Steentijd en de Bronstijd), Bath (Unesco idem – Romeinse tempel en thermen) en Salisbury (mooi oud stadcentrum, beroemde kathedraal). De buschauffeur was uitermate streng – bij iedere halte kregen we een welbepaalde tijd om rond te lopen en wie niet op tijd terug was werd ongenadig achtergelaten. Dit konden twee Amerikaanse kwebbelwijven aan den lijve ondervinden – ze bleven achter in Bath!

Verder herinner ik me nog een incident dat de Huisdraak de stuipen op het lijf heeft gejaagd. Ik had ergens voor het avondmaal een Indiër op het oog, maar was de weg volkomen kwijtgeraakt, zonder dat ik dit wilde toegeven. Zo belandden we in steeds goordere achterbuurten waar allerlei hoogst eigenaardige mensen voortschuifelden, die recht uit de een of andere zombie-griezelfilm kwamen gekropen. In werkelijkheid waren het sukkelaars; psychiatrische patiënten die door Pinochet-vriendin Thatcher op straat waren gezet, slachtoffers van blinde besparingen volgens het credo van het radicaal economisch liberalisme. Een van die in lompen geklede kerels sprong plotseling voor de Huisdraak en riep Boeh! of Wawawaiewowawa in zijn gezicht; ons draakje zag het daar toen echt niet meer zitten!

Mijn schaarse foto’s over dit reisje zijn terug te vinden onder de TAB “Citytrips”.