Met de fiets, de trein, te voet en soms met het vliegtuig…

Uit Wikipedia leren we dat Tübingen bekend is door de vele geleerden van naam en faam die aan de Eberhard-Karls-Universiteit (opgericht in 1477) studeerden en doceerden, onder hen de reformator Philipp Melanchton, de botanicus Leonard Fuchs, de astronoom Johannes Keppler, de filosoof Ernst Bloch en de econoom Ralf Dahrendorf. Tot de bekendste professoren behoren de theologen Hans Küng en Joseph Ratzinger, nu Benedictus XVI, en Jürgen Moltmann. Een bekende instelling is verder het Evangelisches Stift, sinds eeuwen de centrale protestantse theologische opleiding in Baden-Württemberg. Beroemde Duitsers als de dichters Friedrich Hölderlin en Eduard Mörike, de filosofen Georg Hegel en Friedrich von Schelling en de theologen Johannes Valentin Andreae en Ferdinand Christian Baur studeerden er.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef Tübingen grotendeels gespaard van bombardementen, zodat deze stad een vrijwel onbeschadigde historische binnenstad heeft.

Ik heb niet zoveel foto’s van Tübingen. Op sommige dagen geniet ik liever dan dat ik achter mijn lens aanloop. Tübingen was zo’n dag: 13 november 2004, in dezelfde periode als Heidelberg, Speyer en Worms. Een prachtig verlengd week-end in prachtige stadjes.

We gingen naar Tübingen omdat de Huisdraak persé de Hölderlinturm wilde bezoeken. Hier leefde de zieke dichter Friedrich Hölderlin (geb. 1770) van 1807 tot zijn dood in 1843. Nu is de toren een museum.

Maar het stadje heeft nog andere attracties zoals Schloss Hohentübingen, Het Goethehäuschen, Kloster Bebenhausen, een heleboel kerken (Stiftskirche Tübingen, Jacobuskirche …) en een paar interessante kloosters. De oude stad met de vele enge straatjes en het prachtige stadhuis waren het ook waard bekeken te worden. En voor de rest: slenteren tussen de herfstbladeren …

De foto’s staan onder de TAB “Citytrips”

In Antwerpen op 30 maart 2009 om 6u30 de TGV pakken en om 8u30 al in Parijs zijn. Heerlijk is dat. Het was meer dan 10 jaar geleden dat ik er nog geweest was, maar ik voelde me er onmiddellijk terug thuis.

De kapstok om naar Parijs te gaan was een tentoonstelling over de Chirico

‘Pittura Metafisicia’: de werkelijkheid heeft een diepere dimensie die buiten het direct waarneembare ligt en de mens is daarin een betrekkelijk willoos wezen dat door krachten buiten hemzelf wordt gemanipuleerd.  De Chirico schildert droomwerelden van leegte en stilte, met beklemmende schaduwen waarin dagdagelijkse voorwerpen voor een vervreemdend effect zorgen. Deze mooie en erg complete overzichtstentoonstelling was te zien in het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris.

Het obligate torentje, gefotografeerd achter het museum.

Krek een jaar geleden lag ik in een coma en had men mij al opgegeven. Een mooie gelegenheid om de catacomben te bezoeken.  Het totale tunnelstelsel is meer dan 300 km lang, en er liggen resten van ongeveer zes miljoen Parijzenaars.

Oorspronkelijk waren dit kalksteengroeven, en vanaf 1786 tot ver in de 19e eeuw is een deel ervan gebruikt als depot om de beenderen van de overvolle kerkhoven in onder te brengen. Gedurende de Tweede Wereldoorlog werd een deel van het gangenstelsel gebruikt door het verzet.

Tegenwoordig kan het publiek een 1,7 km lang gedeelte van de catacomben bezoeken. Na een afdaling van 25 m trappen wandelt de bezoeker langs de keurig gestapelde beenderen en schedels van miljoenen Parijzenaars, gerangschikt per kerkhof waar de beenderen vandaan komen en jaar waarin ze in de catacombes gedeponeerd zijn (met dank aan Wikipedia).

Deze foto is met flash genomen, de groenige hierboven zonder flash.

En overal vermanende woorden …

Om uit het gangenstelsel te raken moesten we een steile wenteltrap met 87 treden op. Ik had bijna geen adem meer, maar ben wel in lachen uitgebarsten toen ik boven het mooie, hartvriendelijke apparaat zag, met wat botten en doodshoofden ernaast. Die knekels waren ongetwijfeld uit de rugzakken van hebzuchtige toeristen gehaald en tijdelijk op het tafeltje gelegd om later weer bij de hoop te worden gegooid. De veiligheidsmensen hebben dus ongewild een schitterend effect bekomen.

Omdat we toch in de stemming waren hebben we ook nog het kerkhof van Montparnasse bezocht, waar onder meer Sartre en de Beauvoir terug te vinden zijn. Het graf van Becket hebben we niet kunnen vinden.

Ecoute, van de hand van Henri de Miller uit 1986, ligt fotogeniek voor de Eglise Saint-Eustache (1532 – 1632).

Op mijn aandringen bezochten we het Institut du Monde Arabe. De zuidzijde van het bouwwerk is bekleed met stalen diafragma’s die automatisch openen en sluiten, al naargelang de sterkte van het invallende licht. Er heersen draconische veiligheidsmaatregelen (dezelfde die in een luchthaven worden toegepast) en Pee, die met een breukband rondhuppelde, piepte langs alle kanten.

Uitzicht vanop het dak van het instituut. Ik kwam er vooral voor de schitterende boekenwinkel waar je nu eens echt alles i.v.m. de Arabische cultuur kunt vinden.

Pee amuseerde zich met de boekenstalletjes langs de Seine. We hebben beslist eens voor een langere periode terug te gaan en dan weer hetzelfde hotel (of iets gelijkaardigs) te bestellen: we hadden een appartement bestaande uit twee slaapkamers, keuken, zit- en eetkamer en uiteraard halletje, wc en bad; met alles erop en eraan. Heel ruim, mooi en goed!

Een maand daarvoor fietste ik de Brialmontroute. Dat is een traject langs en door vier forten van de 19de-eeuwse verdedigingsgordel rond Antwerpen (Edegem, Mortsel, Wilrijk en Borsbeek), aangevuld met o.a. kastelen, parken, de architectuurwijk Zurenborg en een openluchtmuseum voor beeldhouwkuns. Veel bossen, velden en dan niet te vergeten een aantal levensgevaarlijke kruispunten! Ik heb niet veel foto’s genomen, maar zal toch een galerij openen – dit zijn routes die ik regelmatig fiets, zodat er bijna zeker foto’s bij zullen komen.

Alles was in feite op 17 mei begonnen, toen GVA een fietstocht langs de forten organiseerde. Wij wilden eraan meedoen, maar het parcours was zo slecht aangegeven dat we na tien kilometer de weg al kwijt waren (en wij waren de enigen niet!). Je kunt het hier downloaden http://www.sport.be/fortengordel/2009/nl/parcours/

Misschien dat ik het dit jaar opnieuw probeer – de volgende editie vindt plaats op zondag 23 mei 2010!

Op 31 mei beslisten we dan maar de Brialmontroute te fietsen, die ongeveer overeenkomt met het door GVA uitgezette parcours.

Mooie dreef

Door de velden

Langs de boerderij met het hangbuikvarken

Na het hangbuikvarken moesten we door een dreef die afgezet was met een hek en vervolgens met rood-witte plastiekband. De dreef stond vol met eikenbomen, en op een vuilnisbak stond te lezen dat in deze dreef processierupsen de macht hadden overgenomen. Omdat we de bordjes van de fietsroute wensten te volgen, zijn we dan maar als Eddy Merckx door de dreef geraasd; zonder kwalijke gevolgen overigens.

Cappuccino op een terras

Geen wonder dat er ettelijke kilo’s af moeten. ‘t Wordt overigens hoog tijd… Ik zal dit jaar de route eens overdien, en een betere reportage maken

In juni 2009 heb ik dezelfde fietstocht door de haven gemaakt, met 20 km forse tegenwind. Lillo, Doel, Kallo, Zwijndrecht, Linkeroever, Voetgangerstunnel, naar huis. Dat voelde ik aan mijn benen toen ik thuiskwam. Erg vermoeiend. Hieronder volgt een kleine fotoreportage, met waar nodig wat commentaar.

Een eenzame molen tussen high-tech chemische bedrijven.

Een origineel verkeersbord op de weg die naar het polderdorp Lillo leidt.

Het oorspronkelijke dorp is verdwenen door de uitbreiding van de haven van Antwerpen. Wat overblijft is de kleine woonkern binnen het Fort Lillo.

Kapelletje “Sterre ter Zee” aan de ingang van het dorp

Het dorp Lillo zelf.

Op 12 Juli – 9 Augustus – 20 September 2009 vond daar het evenement Lillo Boekendorp plaats.

We stappen het veer op

Op het veer naar Doel is het goed bootjes kijken…

De kerncentrale

Het dorp van de Schande: Doel.

Een stuk Vlaams erfgoed dat kapot werd gemaakt voor een industriezone die nooit zal gebruikt worden.  Hoewel maritieme specialisten en zelfs politici toegeven dat de afbraak van het dorp niet nodig is voor de Antwerpse haven, maakt de burgemeester van Beveren, Van de Vijver (CD&V),  geen deel uit van deze verlichte geesten. Hoe eerder Doel (dat een deelgemeente van Beveren is) verdwijnt, hoe beter denkt hij. En van de burgerbewegingen die zich inspannen om het dorp te behouden, moet hij niets weten.

In 2008 zei hij overigens aan de Nederlandse “Volkskrant” over de kraakbeweging waarmee Doel te maken kreeg: ‘Profiteurs en Romazigeuners. Een categorie mensen waarmee u liever niet te maken krijgt. Zij liepen hier rond alsof ze het voor het zeggen hadden.’  Wie heeft er tegen dit soort uitspraken geprotesteerd?

Zijn laatste wapenfeit dateert van de maand mei 2009. Op 2 mei vond de opening plaats van KunstDoel-Inside. Negen Doelenaars bij wie negen kunstenaars – Jan Van Imschoot, Koen van den Broek, Guillaume Bijl, Fred Bervoerts, Jan Decleir, Ria Pacquée, Mitja Tušek, Guy Van Bossche en Kati Heck – een werk op een binnenmuur maakten, stelden toen voor de eerste maal hun woningen open voor het publiek. Het Inside-project is een signaal van deze kunstenaars tegen de afbraak van een dorp zonder dwingende reden.
Download het locatieplannetje HIER

De oppositie wilde weten hoe de gemeente Beveren stond tegenover de werken die deze bekende kunstenaars hebben gemaakt. Onze eerbiedwaardige burgervader was niet onder de indruk. De kunstenaars wisten op voorhand dat hun werken een tijdelijk karakter hadden. De woningen zijn bovendien eigendom van de Maatschappij Linkerscheldeoever, zei Van de Vijver. M.a.w. de kunstwerken zullen samen met de  huizen tegen de grond worden gewalst. Over het arrest van het Hof van Beroep in Gent, waaruit blijkt dat de reeds uitgevoerde sloopwerken in Doel compleet onwettig zijn, geen woord…

Gedichtenwei in Doel

Na de bakker in Kallo te hebben bezocht en te hebben vastgesteld dat het café aan de kerk dicht is en te koop staat, reden we met de wind pal op onze borst kilometers lang richting Antwerpen.

De laatste loodjes: richting de Voetgangerstunnel op Antwerpen Linkeroever.
Peter was moe, maar ik nog veel meer!!!

U vindt nog een veertigtal foto’s bij de fietsalbums!

Ik pleeg nogal graag door de haven te fietsen, richting Doel. Via de Kattendijkbrug verlaat ik Antwerpen. Vervolgens Oosterweelsteenweg, Kasteelbrug en Scheldelaan. En na 19 km bereik je Lillo. Fort Lillo is een fort en een kleine woonkern aan de rechteroever van de Schelde, volledig omgeven door de haven van Antwerpen. Het was vroeger een deel van het nu verdwenen dorp Lillo, vandaar dat ook de naam Lillo-Fort gebruikelijk is.

Lillo trekt vooral in de zomermaanden veel dagjestoeristen aan. Naast de wallen van het fort is vooral de St.-Benedictuskerk opmerkelijk: het gebouw is aan het einde van de 19e eeuw in neogotische stijl opgetrokken, maar de kleine toren heeft een neoclassicistisch fronton als bekroning.

(Fotograaf: Friedrich Tellberg in Wikipedia)

Het interieur was oorspronkelijk kaal, omdat de voorgangerkerk protestantse garnizoenskerk was. Nu zijn er beelden en meubilair in ondergebracht van de afgebroken kerken in de polder. In Lillo steken we de Schelde over met de veerpont en we stappen af in Doel.

Doel was tot 1977 een zelfstandige gemeente met een oppervlakte van 25,61 km² en telde in 1972 ca. 1300 inwoners. De deelgemeente Doel omvat naast de dorpskern de gehuchten Rapenburg, Saaftinge en Ouden Doel. Net ten noorden van het dorp staat een kerncentrale, die stroom levert aan afnemers in België, Nederland en Duitsland.

Doel heeft – buiten die kerncentrale – enkele opmerkelijke bezienswaardigheden, waarvan sommige uniek zijn in België.

• De dorpskern heeft een karakteristiek stratenpatroon in de vorm van een dambord, wat bijna nergens anders in België voorkomt.
• In de dorpskom staan verschillende burgerhuizen en boerderijen. Het oudste huis is het beschermde Hooghuis dat in 1614 is voltooid in Vlaamse renaissancestijl.
• De molen op de Scheldedijk is uit het midden van de 17e eeuw en behoort tot de oudste stenen windmolens in Vlaanderen.
• De parochiekerk is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouwhemelvaart. Het is een opvallend gebouw in neoclassicistische stijl dat tussen 1851 en 1854 werd opgericht volgens een ontwerp van Lodewijk Roelandt, stadsarchitect van Gent.
• Ten noorden van het dorp in het gehucht Ouden Doel bevinden zich aan de Schelde de laatste brakwaterschorren van België. In de schorren bevinden zich het haventje van Prosperpolder en het natuurreservaat Schor Ouden Doel (51 ha). [Bron: Wikipedia]

Doel trekt vooral in de zomermaanden veel dagjestoeristen aan. Een hoogtepunt vormt de jaarlijkse Scheldewijding die begin augustus plaatsvindt.

Het dorpje is echter in handen van de havenbaronnen en de betonboeren gevallen. Een aantal politici spelen dit smerig spel vrolijk mee. Het is op een schandalige wijze grotendeels vernietigd en het grootste deel van de bewoners is vertrokken. Hierover later meer, in een andere bijdrage.

Via de St.-Antoniusweg en de Oude Dijk bereiken we Kallo. Onderweg komen we nog een tolpoort of iets dergelijks tegen, die nergens naar toe leidt. Kafkaiaans!

Kallo bestond al in de 12e eeuw bestond Kallo als dorp in het Land van Waas en heette toen Calloo. Op bevel van de graaf van Holland werd in 1316 het dorp in brand gestoken en vervolgens onder water gezet. In 1582 werd ter bescherming tegen de Spanjaarden het “Fort van Liefkenshoek” gebouwd.

We rijden langs Beveren en Zwijndrecht en rijden via de Voetgangerstunnel terug naar hartje Antwerpen.

Info:

• Antwerpen-Doel via Lillo : 20 km (volgens mij is het eerder 27)
• Doel-Antwerpen via Kallo : 28 km
• Informatie over Doel en Kallo op de officiële website van Beveren

Meer foto’s onder de tab “Fietsfoto’s”